Kort Verhaal - Stormloop van de kuddestudenten [NL]

Studenten. Het is een apart volk. Hoewel ik er zelf ook deel van uit maak, voel ik me niet als een “echte student”. Studenten hebben zo hun eigenaardigheden, zoals de uitbundige feesten die ze organiseren op doordeweekse dagen, dat ze drinken net na of zelfs tijdens schooltijd, overal heel gemakkelijk over denken en bijna nooit goed met hun geld omgaan. De dingen die ik totaal niet bij mezelf herken. Dit soort dingen worden vaak door de rest van de gemeenschap bestempeld als vreemd, bespottelijk, dom, noem maar op, maar ze worden wel op een bepaald niveau “geaccepteerd”. Er is maar één ding waar bijna iedereen, zelfs de studenten zelf, over struikelt: het forensgedrag van de algemene student.

Studenten zijn natuurlijke forenzen, maar hoe ze zich daarin gedragen is uitzonderlijk asociaal. Neem nou bijvoorbeeld de bus. Ik kom daar in Utrecht station aangelopen, met ongeveer honderd andere studenten en probeer een fatsoenlijke weg te vinden naar de bushalte. Ik ben, net als de rest, net uit de trein gestapt en onderweg naar school. Het is een gedoe om van hot naar her te komen. Bijna alles wat gebeurt, zorgt voor ophopende irritatie. De trein die te laat komt, hutje mutje op elkaar zitten, trage roltrappen, een drukke stationshal en dan ook nog een kapot wegdek, omdat ze aan het renoveren/bouwen zijn.

Ja, en dan komt er ook nog een bus aan te pas. Die bus waar alle studenten op staan te wachten. Die bus waar alle studenten in moeten, waarmee ze op tijd of net te laat op school aankomen. Als ze niet in die ene bus stappen, missen ze misschien net iets belangrijks en dat is niet goed voor je resultaten. Díe bus. Ja, dat levert onderling vaak een strijd.

Daar komt hij dan hoor. Iedereen ziet hem rijden. Hij rijdt van rechts naar links in een rondje om vervolgens weer aan te komen bij onze bushokjes. De hele kudde kijkt ernaar. Het is net alsof ze een soort collectieve gedachte delen: “BUS! DAAR!”

De meute dringt zich aan elkaar op. Iedere student probeert een plekje vooraan te bemachtigen. Studenten die al een tijdje meegaan, weten precies op welke plek de bus stopt en gaan dus ook precies daar staan waar zo meteen een deur voor hen zal open gaan. Niemand stapt ook maar één voet naar achteren wanneer die bus eraan komt sjezen en de zijspiegel bijna iemands hoofd ramt. Al heb ik het nog nooit echt zien gebeuren. Volgens mij zijn de buschauffeurs erg goed getraind op een zwerm jongeren die er misschien tegen aan kunnen knallen.

Je voelt de spanning wanneer de bus stopt. Mensen beginnen te dringen en wanneer één van hen op de knoppen heeft gedrukt, barst de hel los. De deuren slaan open. Gezamenlijke gedachte: “IK MOET ERIN, NU!”

Dus alle studenten duwen zich een weg naar voren. En met duwen, bedoel ik ook echt duwen. Ze schuiven je gewoon letterlijk aan de kant. Je hebt twee keuzes: 1) meeduwen en hopen dat diegene voor jou dat ook doet 2) omver vallen en overlopen worden.

Student zijn is een heus gevaar voor je leven.

En dan moet je nog dat opstapje naar binnen maken. O, god, dat gaat vaak moeilijk. Vooral als je zo’n tas meezeult van een kilo of vijftien.
Vervolgens gaan we inchecken. Ja, sinds de invoering van de OV-chipkaart (die voor ons jongeren overigens al drie jaar eerder inging dan voor de rest van Nederland – Lees: proefratten) is de instroom van studenten erg traag geworden. En dat zorgt voor nog meer irritaties. Handen die kruisen, chipkaarten die op de vloer vallen en machines die alwéér niet werken, dus dan moet een berg studenten zich met z’n allen op één apparaat storten.

Na het inchecken komt het moeilijkste gedeelte. Hersenkrakers gedeeld door de massa: “STOEL! NU!” En dan vooral eentje voor jezelf. Natuurlijk wil je die plek liever niet delen, al staan er toch echt twéé stoelen.

Vaak wordt er nog om gevochten ook. Net als een soort stoelendans, maar dan zonder plezier. Er worden vuile blikken door de bus geworpen (soms zelfs vuile woorden) en mensen proberen elkaars stoel zo snel mogelijk in te pikken. We lijken wel een stel hyena’s op zoek naar het laatste stukje vlees.

Zit je eenmaal, dan moet je ook nog eens een half uur wachten, omdat de rit zo lang duurt in hartje Utrecht. Als het dan ook nog eens zomer is, komt er geen zuurstof binnen, dus al die studenten gaan stinken van het zweet… je kunt je hopelijk wel voorstellen hoe dat ondertussen ruikt.

Wanneer de bus eindelijk bij jouw halte is, zucht je van opluchting. Het vervelende alleen is dat de hele kudde er dan vaak ook uit moet. Dus gaat de hele reutemeteut met z’n allen weer naar buiten, op enkelingen na. Dit zorgt ook weer voor de nodige irritaties, maar de meesten kunnen hier op dat moment dan wel mee leven, omdat ze eindelijk weer in de open, frisse ruimte rondlopen in plaats van in zo’n bedompte bus. Bovendien zien ze elkaar toch nooit meer.

Studenten en de bus. Het is een geval apart. Als ik er zo van een afstandje naar kijk, kan ik me best voorstellen dat niet-studenten ons zien als een soort wilde beesten in een safari. Ze rijden alleen nog niet in jeeps om met een verrekijker naar ons te kijken, maar ik denk niet dat het nog lang zal duren!

Kort Verhaal - Kerstsfeer [NL]

Kim tilde de doos gevuld met lampjes op en liep gebukt onder het gewicht naar buiten. Ze had niet verwacht dat het zo zwaar zou zijn, maar ze wilde toch doorzetten. Alles stond klaar, de spullen waren al betaald. Ze kon niet meer terug.

Voor ze de straat overstak, keek ze even naar links en rechts om te zien of er niemand keek. Daar stond het huis van Lorraine; Kims overbuurvrouw. Ze trippelde over het gras en zette de doos met lampjes op de veranda. Daarna liep ze stilletjes terug en keek door het raam om te bevestigen dat de van Veentjes echt weg waren.
Kim giechelde zachtjes. Dit zou echt een speciale avond worden. O, wat zouden de van Veentjes verrast zijn deze kerst. Kim had iets geweldigs in petto.

Lorraine van Veen was Kims vijand. Jarenlange strijd woedde tussen de pittige buurvrouwen die elkaar wel konden villen. Al vanaf het moment dat Lorraine daar kwam wonen, had ze Kim dwars gezeten.

Kim deed alles voor de buurt. Ze wilde het levendiger maken, want het was er al twintig jaar een saai boeltje. Niemand deed iets met elkaar. De mensen kwamen alleen naar buiten als ze boodschappen moesten halen of naar het werk gingen, dus richtte Kim een boekenclub op. Het duurde niet lang of er kwam ook een jaarlijks hapjesfestijn, waar de dames uit de buurt hun kookkunsten konden demonstreren. Kim had genoeg tijd voor het organiseren van de wedstrijden en feesten en kon zelfs meedoen. Ze werd er de topvrouw van de straat mee. De huisvrouw die alles kon. Dé huisvrouw van de buurt.

Maar toen Lorraine naar haar buurt verhuisde veranderde alles. Ze voegde zich bij de boekenclub en algauw keken de andere leden niet meer om naar de verhalen van Kim, maar luisterden ze alleen nog naar Lorraines uitbundige fantasieën. En de trofee van het kookfestijn, die tot dan toe elk jaar werd gewonnen door Kim, ging ineens naar Lorraine. En alsof dat nog niet genoeg was, moest Kim ook haar titel afstaan voor “best geknipte hegjes”. Kim had Lorraine daarom altijd gehaat. Ze wilde Kims plek innemen. Kim zou niet meer de mooiste en meest succesvolle huisvrouw van de straat zijn en wat moest ze daarvoor in plaats dan zijn? Niets. En dat was onmogelijk.

Kim sjouwde dozen met lampjes en stekkerdozen naar het gazon van de van Veentjes. Ze voelden steeds zwaarder in haar armen die ondertussen begonnen te tintelen, maar als ze naar de berg keek die in haar garage stond, viel het mee. Hij slonk gestaag.

Het was niet alleen Kims schuld dat de ruzie tussen de buurvrouwen voortduurde. Ze had Lorraine er meerdere malen op betrapt de wedstrijden, feesten en clubbijeenkomsten te saboteren. Toen Kim vroeg of Lorraine de boekenlijst wilde uitprinten voor de club, had Lorraine er opeens andere boeken op gezet, zodat iedereen andere boeken las dan Kim. En toen Lorraine bij Kim langs kwam tijdens het hapjesfestijn, stootte Lorraine “per ongeluk” het pepervaatje van de plank, dat vervolgens terecht kwam in Kims soep. Lorraine had zelfs Kims hegje doormidden geknipt, terwijl niemand keek. Kim was zelf niet thuis, maar zag aan het knipwerk dat het alleen Lorraine kon zijn geweest. Niemand geloofde Kim toen ze vertelde dat Lorraine alles opzettelijk had gedaan. Kim was nog nooit woester geweest. Om die reden besloot ze Lorraine terug te pakken.

Kim hing alle lampjes en decoraties aan het huis van de van Veentjes. Er stonden nog tientallen dozen uitgestald op het gras. Het zweet stond op haar voorhoofd, terwijl ze zwoegde om alles op tijd af te krijgen. Op tijd voor Lorraine terug zou komen.

Het was al een paar maanden rumoerig onder de buurtbewoners. Het gerucht ging dat Lorraine een ongeneesbare vorm van kanker had en dat ze niet lang meer te leven had. Kim deed alsof ze het zielig vond en pinkte een neptraantje weg, terwijl ze in haar eentje stiekem lachte. Maar iets in haar brak toen ze Lorraine voor het eerst met een kaal hoofd zag. Vanaf dat moment besloot Kim dat ze pas echt een goede huisvrouw in deze straat zou zijn, wanneer ze Lorraine een goed gevoel zou geven. Als de vete zou ophouden. Als Kim iets leuks zou doen voor Lorraine, zou Lorraine misschien weer een beetje blij kunnen zijn. En dan zou Kim de betere buurvrouw zijn.

Ze had nog maar een paar minuten voor de van Veentjes terug zouden zijn. Kim haastte zich om de laatste lampen aan te sluiten en de stekkerdozen uit te rollen. Lorraine zou verbaasd zijn wanneer ze van haar laatste chemokuur in het ziekenhuis zou terugkomen en het spektakel bij haar huis zou aanschouwen.

Alle bouwsels waren klaar: de bewegende Kerstman, de schitterende lampjes aan de muren, daken en gevels en de lichtgevende bomen. Alleen de stroom was nog niet aangesloten.

Daar kwam de auto. Kim kon haar vreugde bijna niet binnenhouden en glimlachte van oor tot oor, terwijl de van Veentjes aan kwamen rijden. Kim zwaaide en gebaarde dat de auto moest stoppen. Terwijl de auto net naast het looppad van de weg stopte, deed Lorraine haar raampje naar beneden.

‘Ik heb een verrassing voor je!’ riep Kim. Ze drukte op de knop van het doosje dat ze in haar handen hield. Voldoening vulde haar van binnen dankzij een goede daad. Zij zou nu de vergevende buurvrouw zijn. De huisvrouw die vriendschap belangrijker vond dan jaloezie. Zij zou weer de beste huisvrouw van de buurt zijn.

Terwijl de lampjes aan knipperden, keken de van Veentjes naar hun eigen huis. Kim keek hoopvol naar hun gezichten, maar hun monden vielen open en op hun gezichten stond een enge blik.

‘Mijn huis!’ blèrde Lorraine, terwijl Kim in afschuw toekeek hoe het huis van de van Veentjes niet verlicht was dankzij haar goede bedoelingen. Het doosje met de knop viel uit haar handen op straat neer, terwijl Kim besefte dat deze burenoorlog nog lang niet over zou zijn.

Het huis van Lorraine stond namelijk in brand.

















Vroeg, maar beter op tijd dan te laat. Alvast een fijne kerst gewenst!

Review: Die for Me - Amy Plum [NL&ENG]

(English one is below)

NL versie

Review Die for Me - Amy Plum

 

Die for Me is een Engelstalig boek geschreven door Amy Plum. Het boek is niet in het Nederlands verkrijgbaar en ik heb het dan ook in het Engels gelezen. Het boek gaat over een meisje genaamd Kate dat haar ouders verliest bij een auto-ongeluk. Ze laat haar oude leven in Amerika achter en verhuisd naar Parijs waar ze bij haar grootouders gaat wonen. Daar ontmoet ze Vincent; een mysterieuze jongen die haar bevroren hart laat smelten. Ze komt erachter dat hij een Revenant is – een ondode wiens enige doel is zichzelf opofferen om de levens van anderen te redden. Al snel zit ze midden in de oorlog tussen goede Revenants en slechte Revenants en weet ze dat als ze haar hart blijft volgen, ze misschien wel niet meer veilig zal zijn.

Ik vond het boek boeiend genoeg om het niet aan de kant te leggen. Ik wilde steeds meer weten van de wereld van de Revenants en wat er zou gebeuren tussen de twee rivaliserende groepen. Ook de manier waarop de liefde tussen Kate en Vincent opbloeit is interessant, al zitten er wel wat gebreken in. Amy Plum brengt op een uitstekende manier de romantiek in Parijs helemaal naar voren.

Helaas zijn er ook een paar negatieve puntjes te vertellen over het boek. Allereerst vind ik dat de detailbeschrijving van de omgevingen behoorlijk saai en oninteressant zijn. Ze gaat er zo diep op in dat ik geen ruimte meer krijg om zelf dingen te verzinnen en daardoor krijg ik de neiging om hele passages waar alleen beschrijvingen in staan gewoon over te slaan. Dat is zonde. Dit boek is echter een soort Art romance boek, waarin kunst vaak aanwezig is en uitgelegd wordt, dus ik begrijp wel waarom Amy Plum hiervoor gekozen heeft. Het is een apart genre wat ik normaal gezien ook niet zou lezen, hoewel het in dit boek niet enorm stoort.

Daarnaast is de liefde tussen Kate en Vincent ook zomaar uit het niets ontstaan. Eerst vond ze hem interessant en hij stalkte haar een beetje, maar nergens kwam naar voren dat ze elkaar ook echt leuk vonden. En waarom dan ook echt? Opeens zegt Vincent dat hij helemaal gek op haar is en verliefd is en dergelijke, maar waar komt dat door? Het komt gewoon uit de lucht vallen. Nergens staat waarom hij nou eigenlijk van haar houdt en het lijkt me nogal onrealistisch om zomaar verliefd op iemand te worden zonder reden. Dus hun liefde gaat van nul naar honderd in ongeveer twee stappen en daarom kon ik er ook niet echt in mee. Ik kon niet lekker meeleven of voelen, tenzij ik deed alsof ze al tijden bij elkaar waren. Wat dan weer wel heel goed geschreven is, is de lust die de twee voor elkaar voelen ergens in het midden en eind van het boek. Daar gaat mijn hart in ieder geval sneller van kloppen!

Romantiek ontbreekt in dit boek totaal niet. Mensen die van zoetsappige scènes houden zouden dit boek echt fantastisch vinden. Ik vind het niet erg, al is het soms wel héél erg cliché. Een man die je voor je verjaardag op een rondvaart neemt, een cadeautje aan je geeft én je de Eiffeltoren verlicht in de nacht laat zien is wel erg overdreven, maar ik weet zeker dat er mensen zijn die hier helemaal van gaan zwijmelen. Nou, het was dan ook wel een leuk idee van Amy Plum, al is het niet erg realistisch, het spreekt wel tot de verbeelding. Beter overspoelende liefde dan mishandelende vriendjes (kuch: referentie naar Crescendo).

Nog een puntje wat me opviel was dat de uitleg van de Revenants wel heel erg uitgekotst werd door de karakters in het boek. Ik had helaas al de korte samenvatting van het boek gelezen (dus dat het gaat over ondoden) en daarom wist ik al wat het ongeveer waren, maar alsnog wordt er helemaal uitgebreid beschreven wat ze zijn. Dat gedeelte vond ik overbodig, dan hadden ze het beter niet in de samenvatting kunnen zetten, want het is een essentieel deel van het plot en het wordt notabene ook al uitgelegd in het boek. Het enige wat dan wel weer leuk was, was dat er verder in werd gegaan op hoe de Revenants werken en waar het door komt.

Er zat op het einde leuke actie in en het was dan ook een onverwacht einde. Ik moet wel zeggen dat het enigszins leek op Becca Fitzpatrick’s Hush, Hush, maar dat geeft niet. Dit boek was veel consistenter en boeiender dan Hush, Hush en dat maakt het allemaal weer goed. Ik heb genoten tijdens het lezen en ik ga dan ook het vervolg hierop lezen.

Sterren: 4/5

Die for me (engels) van Amy Plum is te koop bij: www.bol.com

Er is ook een review van Until I Die (boek 2) van Amy Plum: Until I Die - Amy Plum [NL&ENG]

 

ENG Version

Also posted on Goodreads: http://www.goodreads.com/review/show/406281060

Review Die for Me - Amy Plum

Die for Me is not translated into Dutch and thus I have not been able to read it in Dutch, but as you all know that’s not at all a problem for me. The book is about a girl named Kate who loses her parents in a car accident. She then abandons her life in America and goes to live with her grandparents in Paris. There she meets Vincent; a mysterious boy who melts her frozen heart. She finds out he is a Revenant – an undead whose sole purpose is to sacrifice himself to save the lives of others. Soon Kate is in the midst of a war between good and bad Revenants and she knows that if she keeps following her heart, she might never be safe again.

I liked this book enough to not put it aside. I wanted to know more about the world of the Revenants and what would happen between the two rivaling groups of Revenants. It kept me reading. The way Kate’s and Vincent’s love blooms is interesting, though there are some flaws. Amy Plum is excellent at catching the romance that Paris offers and bringing it to life in a book.

Unfortunately there are also some negative points to this book. I think the details are often overdone, especially the ones of the scenery and surroundings. She’s going so far into describing the details that I as a reader don’t get any space to fantasize my own surroundings that fit with the story and I think this is of great importance when reading a book. When I read those overly detailed passages, I just skip over them sometimes, even though I hate doing it. They are just so boring. This book is somewhat of an Artsy Romance novel, in which art is a fundamental part of the book. It’s some sort of genre which I normally would not read. However, I am not that bothered by it.

Another point is that the love between Kate and Vincent instantly rises out of nowhere. First she finds him interesting and he’s stalking her (yeah, I know right), but nowhere does it really say they actually liked each other. They didn’t even have a conversation first. But somehow they just love each other. Why? Suddenly Vincent says he loves her and that he’s crazy about her, but where is it coming from? It just magically appeared. Nowhere does it say why he actually loves her and it seems rather unrealistic to me to just fall in love with someone for no apparent reason other than them being there and pretty. There love goes from zero to hundred in maybe two talks so I just couldn’t feel it happening. I couldn’t enjoy it, savor it, like I did with Unearthly. However, the lust they have for each other, somewhere half and near the end of the book, was written really well I must say. My heart was thumping when reading it!

Romance is never lacking in this book. People who like sappy love stories should definitely read this book, they would find it amazing. I don’t mind to read it, but sometimes it becomes quite cliché. When a man takes you on a boat for your birthday AND buys you a present AND shows you the Eiffel tower alight in midnight I find it very overdone. But I’m sure there are people who swoon over this stuff. Well, Amy did have a nice idea, even though it wasn’t realistic, it does speak to the imagination. It’s better to drown in love than to have mistreating boyfriends (Cough: Reference to Crescendo).

Another thing I noticed was that the explanation of the Revenants was really word diarrhea coming from all the characters in the book. Unfortunately I had already read a short summary of the book (which basically said they were undead and had to sacrifice themselves) so I already knew a large part of the idea before I even got to the part where they started explaining what Revenants are. So why was it in the summary at all? It was quite stupid, because it basically made it unnecessary to even read those passages AND the entire beginning of the story (when Kate doesn’t know what Vincent is) the reader is like “Duh! He is a Revenant!”. It’s a shame really. The only thing that was nice about that scene (where they blurt out everything that has to do with Revenants), was that Amy explained how the Revenants work and why it all happens the way it does. She made a nice background story.

At the end of the book there was a bit of nice action and also an unexpected ending. I have to say though, it looked a lot like Becca Fitzpatrick’s Hush, Hush, but that’s OK. This book was way more consistent and interesting than Hush, Hush, so that makes it all OK. I enjoyed reading this piece of writing and I certainly will be reading the next two novels in the trilogy.

Stars: 4/5

There's also a review of Until I Die (book 2) by Amy Plum: Until I Die - Amy Plum [NL&ENG]

Kort verhaal - Eendagsvlieg [NL]

Als eendagsvlieg heb ik toch wel veel taken. Ik moet alles binnen één dag doen. Wakker worden, eten opsporen, bedje zoeken, een vrouwtje vinden, kinderen maken en een keertje doodgaan. Het is ook allemaal zoveel in zo'n korte tijd. Als die meppende reuzen eens zouden weten wat ik allemaal moest doen, zouden ze wél medelijden met me hebben. Maar ach, onze soort is helaas niet zo geliefd.
Vanochtend hebben ze mijn buurvrouw van kant gemaakt. Ik zag haar aan het plafond hangen, aan zo'n sticker die zo lekker ruikt. Ja, ik was zelf ternauwernood ontsnapt, nadat ze me had gewaarschuwd met haar klapperende vleugels. Ik mocht niet naar haar toe komen; het was een val. Nou, ik ben die gevaartes helemaal zat. Moordenaars zijn het. Walgelijke wezens die overal bende maken en hun schaamte op ons afreageren. Wij zitten hun rommel op te eten en ze hameren gewoon op ons in. We doen hen een dienst! Ondankbare smeerlappen. Ik ben er klaar mee. Ze kunnen de pot op. Morgen word ik één dag olifant en trap ik over ze heen.