Kort Verhaal - Verloren schaduw

Ze zou nooit die dag vergeten. Die ene warme, zonnige dag dat Madelief met haar vriendje Patrick ging spelen en ze hem meenam naar de straat. In haar handjes hield ze een bal, bedoeld om mee te stoepranden. Patrick was haar beste vriendje. Elke ochtend stond ze vroeg aan zijn deur om hem mee op stap te nemen. Samen beleefden ze de leukste avonturen en hadden ze de grootste lol. De andere meisjes in de klas vonden het maar stom dat ze met een jongetje omging, maar Madelief trok zich er niets van aan. Patrick was veel leuker.
‘Kom, we gaan spelen,’ zei Madelief en ze trok Patrick aan zijn handje mee door de poort van zijn tuin. De weg lag vlak langs zijn huis.
‘Gaan we weer stoepranden?’ vroeg Patrick en hij huppelde over het pad waarbij hij sommige stenen oversloeg.
‘Ja,’ antwoordde Madelief en ze ging meedoen.
‘Ik heb daar geen zin aan,’ zei Patrick.
Madelief tuitte haar lippen en bleef staan. ‘Maar wat gaan we dan doen?’
‘Weet ik niet,’ antwoordde Patrick. Hij ging op de rand van de stoep zitten, met zijn voetjes op de straat.
Madelief nam naast hem plaats, legde de bal demonstratief naast haar neer en zuchtte. Ze keek naar haar schaduw die op de grijze straat pikzwart leek dankzij de felle zon.
‘Hé, ik weet wat,’ riep ze. ‘Laten we over onze schaduw heen springen!’ Madelief stond op.
‘Dat kan helemaal niet!’ riep Patrick.
‘Jawel, kijk maar,’ zei Madelief en ze begon te springen. Telkens hupste ze een stukje verder de straat op. Met haar ogen gericht op de vloer bleef ze naar de schaduw onder haar voetjes staren en probeerde eroverheen te springen. Het duurde wel heel lang. Maar opeens, toen ze de overkant bereikt had, verdween de schaduw. Voor haar stond een overkoepelende boom.
‘Zie je nou wel!’ riep ze en ze zwaaide naar Patrick die nog aan de andere kant van de weg stond. ‘Kom!’ riep ze.
‘Nee!’ riep Patrick terug en hij sloeg zijn armpjes over elkaar.
‘Je durft zeker niet, hè? Bangerik.’
‘Ik ben helemaal niet bang!’ Patrick stampte met zijn voeten. Toen sprong hij de weg op.
Maar er was geen schaduw meer. Getoeter, geschreeuw, een doffe bons. De motorkap was ingedeukt, de ruit aan diggelen.
Bloed vulde de straten en tranen rolden over de wangen van Madelief, toen ze besefte wat ze gedaan had.
Er was geen Patrick meer.

Review/Recensie: Everbound - Brodi Ashton [NL&ENG]

(English one below)

NL versie

Review/Recensie Everbound -Brodi Ashton

Everbound is het vervolg op Everneath. Nikki gaat naar de onderwereld om Jack te redden, samen met Cole en nog een paar anderen.

Het begin komt wat traag op gang. Nikki zit te janken omdat ze Jack kwijt is en probeert nog wat van haar leven te maken, hoewel het nog niet zo erg is dat ze bijna doodgaat (denk: Twilight – kuch). Het verhaal kwam pas echt lekker op gang toen ze Cole achterna ging zitten om te proberen naar de Everneath te gaan met hem. Ze probeert hem over te halen mee te komen, omdat ze hem nodig heeft om het in de Onderwereld te redden.

Uiteindelijk lukt het haar en gaat Cole mee. Het wordt steeds duidelijker, naarmate het boek vordert, wat voor gevoelens Cole wel niet voor haar heeft. Dit komt prachtig uit de verf. Er wordt geen ‘ik houd van je’ gebruikt, maar subtiele hints om de lezer het gevoel te geven dat Cole veranderd is. Hij deed zo lief en wilde alles voor Nikki doen dat ik op een gegeven moment eigenlijk ook begon te hopen dat hij zou winnen. Dat ze met hem verder zou gaan, Jack zou redden en dat die vervolgens bij haar beste vriendin zou belanden, terwijl ze zelf met Cole koning en koningin werden en lekker verliefd waren. Eind goed al goed. Nee, toch maar niet. Dat vond ik het enige minpunt. Ik had haar liever bij Cole gezien, maar de schrijfster wilde blijkbaar per se dat ze met Jack zou eindigen. Ze blijft voor altijd verliefd op hem.

Ook al begrijp ik wel waarom; Jack wordt enorm lief en charmant neergezet in dit boek. De flashbacks waarin hun achtergrond verhaal verder naar voren komt zijn beter neergezet dan in het eerste boek. Ze komen niet zo uit de lucht vallen, maar zijn eerder onderdeel van het huidige verhaal, omdat Nikki wordt gevraagd hieraan te denken (om Jack te vinden, moet ze aan hem denken).

De Everneath zelf is ook briljant in elkaar gezet. De gedetailleerde beschrijvingen waren zo mooi dat ik het echt voor me kon zien. Het grappige was nog, dat ik (toen ik het boek al uithad) later nog een kaart van de Everneath vond en uiteindelijk bleek ook dat wat ik me verbeelde volledige klopte. Haar beschrijvingen waren dus erg duidelijk, zo duidelijk als de kaart.

Het is ook fijn dat Brodi deze keer veel meer in ging op de Everneath zelf en laat zien hoe het daar allemaal in zijn werk gaat, hoe het er nou echt uit ziet et cetera. Het is allemaal veel uitgebreider dan het eerste deel in de reeks. Het is tevens veel spannender. Elk hoofdstuk gebeurt er wel iets waar mijn hart van op hol sloeg. Of het is Cole met een onthulling (of één van zijn maatjes) of er gebeurt iets verschrikkelijks waardoor ik dacht dat iedereen doodging. Ik moest gewoon verder lezen.

En dan het einde. Sjongejonge. Ik vond het zo zielig, maar tegelijkertijd ook heel fijn. Want Jack was wel terug, maar ten koste van iets heel belangrijks en het is Cole’s schuld. Brodi krijgt het voor elkaar om me te laten denken dat alles eerst helemaal in de soep loopt, vervolgens komt alles weer goed en gooit ze er een bom van een plottwist bovenop (die overigens ietwat te snel ging voor mij – ik moest de pagina’s twee keer opnieuw lezen). Het was echt bizar en tegelijkertijd fantastisch. Geweldig gedaan. Dit boek is velen malen beter dan de eerste.

Al met al vind ik dit boek erg geslaagd. Ik kan niet wachten op het derde deel. Ben echt benieuwd wat Nikki, Cole en Jack gaan doen om het allemaal op te lossen, maar ik verwacht dat het magisch zal zijn!

Sterren: 5/5

Everbound van Brodi Ashton is te koop bij: www.bol.com

Er is ook een review van Everneath (boek 1) van Brodi Ashton: Everneath - Brodi Ashton [NL&ENG]

ENG Version

Also posted on Goodreads: https://www.goodreads.com/review/show/564795073

Review Everbound - Brodi Ashton

Everbound is the sequel to Everneath. Nikki goes to the underworld to save Jack, together with Cole and a couple of other guys.

The beginning is rather slow. Nikki’s whining about losing Jack and tries to make something of her life, though it’s not that bad that she feels like dying (think: Twilight – cough). The story really kicked in when she went after Cole to get him to go to the Everneath with her. She tries to bring him, because she needs him to survive in the underworld.

Eventually she succeeds and Cole goes with her. As the book progresses, it becomes clearer how much Cole feels for her. This is written beautifully. There’s no ‘I love you’ or other cliché stuff, just subtle hints to give the reader the feeling that Cole has changed for the better. He’s so sweet and wanted to do everything for Nikki, which eventually made me hope he’d actually win. That she’d continue with him, save Jack and that he’d end up with her best friend, while Nikki would be all lovey-dovey with Cole and become king and queen together. All is well that ends well. Nope. Guess not. That’s the only negative point, I think. I’d rather have seen her with Cole, but apparently the writer wanted her to end up with Jack, no matter what. She stays in love with him.

Although I do understand why that is; Jack is so sweet and charming in this book. The flashbacks where their background stories are told are written so much better than in the first book. They don’t just come out of nowhere. Rather, they are now a part of the current story, because Nikki is asked to think about the flashbacks (to find Jack, she must think of him).

The Everneath itself is also beautifully described. The detailed descriptions were so good, I could imagine them in my mind. The funny thing was that (when I finished the book already), I found a map of the Everneath in the book and it corresponded almost exactly with what I had in mind. Her explanations were so clear, they formed a map in my head.

It’s nice to see how Brodi continued the Everneath theme and broadened the entire concept. The way it works down there, what it really looks like, et cetera. She expanded much more on this than in the last novel. It’s much more exciting too. In every chapter something happened which made my heart beat in my throat. Whether it was Cole with a revelation (or one of his buddies) or whether something terrible happened which made me think everybody was dead. I just had to read on.

And then the ending. Gosh. It was so heart-wrenching, both in a sad and happy way. Because Jack was back, but the cost was great and it’s Cole’s fault. Brodi made me think things couldn’t get any worse and then suddenly everything turns out to be OK, but then BAM she throws up a huge bombshell of a plot twist on top (which went a little too quick for me – I had to read the pages twice). It was bizarre and yet fantastic to read. Well done. This book is many times better than the first one.

So all in all I think this book was really nice to read. I can’t wait for the third part. I’m really curious as to what Nikki, Jack and Cole are going to do to fix all of it, but I expect it will be magical!

Stars: 5/5

There's also a review of Brodi Ashton's Everneath (book 1): Everneath - Brodi Ashton [NL&ENG]

Kort verhaal - Impact

Felle stralen van de ochtendzon verlichtten de woonkamer en lieten het er levendiger lijken. Met haar hand voor haar ogen trok Daphne de gordijnen dicht en slofte naar de keuken om een bakje koffie te zetten. Ze wist dat de cafeïne niet zou helpen haar verschrikkelijke humeur van de afgelopen tijd te verbeteren, maar het was nu eenmaal een gewoonte. Zelfs het prachtige weer buiten irriteerde haar.
Terwijl het koffiezetapparaat pruttelde, sjokte ze terug naar de woonkamer en zette ze de televisie aan. Zoals gewoonlijk was er niets interessants op te zien. Ze verbaasde zich er niet meer over.
Valentijnscadeaus schoten voorbij  in de reclames op het scherm, waardoor ze een brok in haar keel kreeg. Alles wat haar deed denken aan Richard kon ze even niet meer zien. Die walgelijke keuze van hem liet een smerige nasmaak achter. Waarom moest hij ook zo nodig moeilijk doen over kinderen? Waarom wilde hij ze zo graag? Hij wist dat Daphne totaal niet met die kleuters kon omgaan en toch bleef hij zeuren. Een paar dagen geleden was de maat vol. Weer een ruzie. Kleren gescheurd, borden gegooid, stoelen omver en zelfs de kat uit het raam. Gelukkig woonde ze op de begane grond. Nee, het was genoeg geweest. Gelukkig vertrok Richard meteen. Daphne was hem helemaal zat. Het interesseerde haar niet of hij nog terug zou komen.
In de keuken stond Daphne’s kat hongerig te mauwen. Ze liep weg bij de televisie en zette gelijk het koffiezetapparaat uit. Nadat ze de koffie in haar mok had geschonken, pakte ze de brokken. Ze zette het etensbakje op het aanrecht en de kat sprong omhoog. Terwijl de kat zijn staart onder haar kin en langs haar neus liet glijden, trok de televisie plotseling Daphne’s aandacht. De reguliere uitzending werd onderbroken voor een belangrijk bericht. Een man gekleed in een net pak verscheen op het scherm. Zijn blik serieus, doch angstig. Hij staarde naar Daphne, zo leek het, hoewel ze wist dat het maar een uitzending was. Toen hij zijn mond opendeed, kwam er een zin uit die ze nauwelijks kon geloven. Terwijl ze de brokken in de voerbak gooide, gaapte ze vol ongeloof naar het scherm. “We onderbreken dit programma voor een belangrijk bericht. De aarde zal binnen twaalf uur worden geraakt door een meteoriet.”
Het kattenvoer lag ondertussen op de keukentafel, in plaats van in de voerbak.
“De meteoriet, met een omvang van ongeveer tweehonderd kilometer, zal hoogst waarschijnlijk inslaan nabij Spanje.” Daphne zette de doos aan de kant en haastte zich naar de televisie. De man slikte en trok aan zijn kraag. “Ik herhaal, dit is geen grap. Velen van ons zullen het niet overleven.” Het zweet stond op zijn voorhoofd. “U wordt aangeraden geliefden op te zoeken. We zullen jullie voor zover mogelijk tot het laatste moment op de hoogte houden.” In zijn ogen zag Daphne de tranen al komen. Hij haalde zijn neus op. Daarna werd het scherm zwart en begon de uitzending opnieuw.
Met de afstandsbediening zapte Daphne langs alle kanalen. Overal zonden ze hetzelfde bericht uit. In het Engels, Duits, Frans en waarschijnlijk alle andere talen op kanalen die Daphne niet ontving. Allemaal met een andere presentator, maar ze zeiden hetzelfde. De wereld zou binnen twaalf uur vergaan.
Met trillende handen zette Daphne de televisie uit en strompelde ze naar de deur. De eeuwig ongenadige zon scheen op haar neer. Warm en schokkend realistisch, want waar zij stond zou het vuur ook branden. Buurmannen en buurvrouwen stroomden naar buiten. Allen keken naar elkaar met vragende blikken in hun ogen. Niemand zei iets, maar Daphne kon zien dat niemand wist wat te doen. Een enkeling begon te krijsen, een ander te jammeren. Daphne’s buurvrouw van links barstte in janken uit, terwijl ze naar Daphne rende en haar omarmde. De vrouw klemde haar vast en kneep haar bijna fijn. Daphne kon niet anders dan daar alleen maar staan en de angst van de vrouw te aanvaarden. Wat moest ze nu doen? Starend naar de mensen die zich geen raad wisten, vergat ze zichzelf en haar eigen gevoel. Wat ze moest voelen, wist ze niet.
Daphne duwde de vrouw van haar af en dwaalde door de straten. Hoe lang deed er niet toe. De tijd leek niets meer te betekenen. Ze voelde zich leeg, alsof ze was vervangen door een lappenpop zonder vulling. Emotieloos en hol van binnen.
Terwijl de dag vorderde, werd het op straat een chaos. Mensen gilden en smeten met voorwerpen, anderen beroofden winkels en gingen met elkaar op de vuist. In sommige huizen zaten mensen samen om de salontafel. Ze knuffelden elkaar of genoten van een laatste maaltijd. Wat cliché en toch zo toepasselijk, dacht Daphne. Een laatste maaltijd zoals in de geschriften. Ze zag een hoop tijdens haar laatste dag. Maar wat moest zij dan doen? Ze voelde zich nergens thuis. Niet tussen de herrieschoppers, noch bij de gezellige gezinnetjes. Althans, dat van haar had ze verbannen. Ze had Richard al een paar dagen niet meer gezien. Het laatste wat ze tegen hem had gezegd, was dat ze hem een klootzak vond.
Al die uren die al voorbij waren gegaan, die ze al verspild had met ronddwalen zonder doel, waren voor niets geweest. De tijd kon ze niet meer terugkrijgen. Ze had achter Richard aan kunnen gaan, hem nog een keer zien, maar ze was te stom geweest om dat eerder in te zien. Daphne’s hart klopte steeds sneller. Ze kon het hier niet bij laten zitten. Zo mocht het niet eindigen.
Ze opende haar telefoon en belde hem, maar hij ging niet eens over. Panisch zocht ze de laatste SMS van Richard op, die ene waarin hij schreef waar hij verbleef. Ze rende zo hard ze kon. Harder dan haar longen en haar lijf aankonden. Waarom hadden ze ruzie gehad over zoiets? Ze hielden van elkaar. Kinderen of geen kinderen, het zou niet uit moeten maken. Ze kon altijd wel leren haar kinderen te begrijpen en ze leuk te vinden. Richard was het waard. Ze hield van hem. Ze had altijd van hem gehouden en dat zou niet veranderen, hoe erg ze zich ook aan hem ergerde. Hij was de enige die ze nog had.
Zo snel mogelijk rende ze naar een fiets die geparkeerd stond in de achtertuin van een huis. Gelukkig was hij niet op slot gedaan. Ze sprong erop en racete over de weg, terwijl de lucht boven haar steeds donkerder werd. Richard was in een stad niet ver bij haar vandaan. De rivier kwam in zicht. Ondertussen regende het steeds harder, maar het weer zou haar niet tegenhouden. Ze hoefde alleen die rivier over en een paar straten door… de rivier. Hoe moest ze de rivier oversteken? Er waren nu geen veerboten om de overgang te regelen. Ieder mens met een greintje verstand had zijn werk neergelegd nu geld niet meer uitmaakte – het zou toch verdwijnen. Net als zij. Dé laatste dag. En de tijd die het kostte om een brug te vinden was langer dan de tijd die ze nog had.
Maar ze moest het proberen.
Huilend fietste ze verder over de onverharde weg, langs de treurende bomen en de flikkerende lampen. De weinige huizen aan de straat werden verlicht met kaarsen of een haard. De klok die binnen bij één van hen duidelijk zichtbaar was, gaf drie minuten voor tijd aan. De twaalf uren waren bijna voorbij.
Daphne struikelde van haar fiets en zakte neer op de weg. Ze staarde naar de mensen achter de ramen. Hun geluk met elkaar kon zelfs door een meteoriet niet worden bedorven, al leken ze wel angstig. Druppels spatten op de ramen. Ritmisch kletterden ze neer als perfect op elkaar afgestemde instrumenten in een orkest.
Daphne krijste en sloeg met haar vuisten op de modderige grond waardoor het op haar gezicht spatte. Doorweekt en koud haalde ze haar mobieltje uit haar zak en belde Richard. Eindelijk nam hij op.
‘Blijf bij me! Ik houd van je. Ik houd van je, Richard!’
‘Ik ook van jou. Dat is nooit anders geweest.’ De wijzers van de klok in het huis gleden langzaam vooruit. Hun beweging betekende het einde van de mens. Hoe destructief die laatste minuut kon voelen, had Daphne nooit beseft.
Daphne barstte in snotteren uit. ‘Ik probeerde nog naar je toe te komen, maar het is te laat. Het is te laat! Ik wilde dat ik je kon zien.’ Er waren nog maar een paar seconden te gaan. ‘Ik wil niet dood!’
‘Over een paar seconden is het over. We voelen er vast niets van, rustig maar.’
Snikkend knikte ze, hoewel ze wist dat hij het niet zou zien. De laatste seconden tikten tergend langzaam voorbij. Richards woorden galmden door in haar hoofd. Hij beloofde het. Daphne sloot haar ogen. Ze wachtte op het immense, prachtige licht van de meteoriet die door de dampkring zou scheren en een wolk van gas achter zich zou laten. Ze wachtte op het vuur dat haar in één keer zou verbranden tot as.
Maar het kwam niet.
Seconden, nee, minuten gingen voorbij, terwijl ze daar met haar hoofd in haar handen op de grond lag. Ze hief haar gezicht op en tuurde naar de lucht, maar er gebeurde niets. Er was geen licht, geen vuur. Helemaal niets.
Langzaam kwam ze overeind en gluurde ze door het raam van het huis. De televisie stond aan en ze kon erop vaag de omtrekken van een man zien. Ze sloop dichterbij en staarde door het raam. De mensen binnen keken niet eens naar haar om. In de uitzending was een man gekleed in zwart, maar anders dan de eerste. Deze droeg een Guy Fawkes masker; een gezicht verborgen achter een gekrulde snor en een wrede glimlach. De ondertiteling verraadde zijn verhaal. Daphne duwde zichzelf zo dicht mogelijk tegen het raam om het volledige verhaal te kunnen lezen.
‘De meteorietinslag gebeurt niet. Hij is nooit gebeurd en zal niet gebeuren. Hij is een leugen. Hij is Fictie. Wij hebben jullie wakker geschud. De samenleving moet beseffen wat echt belangrijk is. Wees gewaarschuwd. Wij zijn Anonymous en wij hebben jullie astronomiecentra en nieuwsstations gehackt om informatie over de meteorietinslag door te geven. Wij zijn Anonymous. Wij zijn een legioen. Wij vergeven niet. Wij vergeten niet. Verwacht ons.’ De vrouw die op de bank naar de uitzending zat te kijken, zakte in elkaar.

Daphne baande zich een weg door de mensenmassa die zich op de straten had verzameld. Iedereen schreeuwde naar elkaar en er heerste nog steeds chaos, maar Daphne deed er niet aan mee. Zij had maar één doel. De brug had ze al een uur geleden overgestoken. Richards huis was nu slechts een paar meter verderop en niets kon haar nog tegenhouden. De dreiging van een meteoriet had haar zwak gemaakt, maar ze had zichzelf een paar minuten geleden beloofd nooit meer zoiets te voelen. De irritaties, de ruzies en die arme kat. Vanaf nu zou het verleden tijd zijn. Alles zou weer goedkomen. Daphne had weer hoop voor de toekomst.
Ze rende de straat door naar zijn deur en drukte op de bel. Op datzelfde moment deed Richard open.
‘Het is uit,’ zei Daphne.  ‘Voorgoed.’ Ze knikte, draaide zich om en liep met opgeheven hoofd weer weg.

Review/Recensie: Everneath - Brodi Ashton [NL&ENG]

(English one is below)

NL versie

Review/Recensie Everneath -Brodi Ashton

Everneath gaat over een meisje genaamd Nikki dat is meegenomen naar de onderwereld waar ze meer dan honderd jaar werd leeggezogen van al haar emoties door Cole; een Everliving. Nikki is weer terug in het land van de levenden en heeft maar zes maanden om iedereen van wie ze hield gedag te zeggen, voor ze weer naar de onderwereld wordt meegesleurd en haar leven dan voorgoed zal eindigen. Maar er is een probleem; Cole is haar gevolgd en wil haar tot zijn koningin maken, omdat zij de sleutel is tot de troon van de onderwereld.

Het begin van dit boek was echt sterk. Vooral het proloog trok me echt naar binnen, omdat het gelijk startte bij de Underworld en dat het leegzuigproces (iew) klaar was. De rijke fantasie sleurde me echt mee. Demonen die als zwarte lakens zich om Nikki en Cole hulden, het las allemaal fantastisch en lekker door.

De rest van de hoofdstukken begonnen steeds meer tegen te vallen. In het begin begreep ik nog wel waarom Nikki zo stoïcijns leek. Ze wilde niets, durfde niets (begrijpelijk, als je honderd jaar bent leeggezogen van al je emoties), maar na een tijdje werd het toch wel irritant. Vooral toen ze maar niets bleef doen, ondanks dat het boek je constant vertelde dat Nikki toch echt afscheid wilde nemen. Ze deed het alleen niet.

De pluskant vond ik vooral het idee dat ik niet wist of ze nou echt dood zou gaan of niet. Elke keer als ik weer dacht dat het beter ging, kwam er weer een negatief punt naar voren waardoor het wel fout moest gaan. Het was nog tot op het laatste moment niet duidelijk wat er met Nikki zou gebeuren en dat vind ik echt een topper van deze schrijfster.

Aan de andere kant was de liefde echt ongeloofwaardig. Nikki bleef zogenaamd alleen maar in leven die honderd jaar, omdat ze aan Jack dacht, haar vorige liefde. Maar ik vond Jack niet echt spannend, toen ze weer gewoon op aarde was. Hij was een algemene sporter, een algemeen persoon, een algemene scholier, een algemene…alles. Zo normaal. Dat is gewoon saai. Cole, de zogenaamde slechterik (hoewel ik hier ook aan twijfel – lees het boek maar), vond ik veel interessanter. Soms dacht ik “waarom gaat ze niet gewoon met Cole mee? Lijkt me leuker”, maar dat was natuurlijk niet het doel van de schrijfster. Maar het feit alleen al dat ik daaraan denk en het dus niet eens ben met de beslissingen van de hoofdpersoon van het boek, maakt dus eigenlijk dat het niet helemaal soepel loopt.

Het laatste puntje wat me een beetje tegenzat, was het feit dat dit boek een soort nieuwere versie van het verhaal van Persephone was (Griekse godin). Ik weet niet waarom, maar ik houd er gewoon niet zo van als mensen heel duidelijk aangeven dat hun boek “idee” ergens vandaan komt. Dan blijf ik dat maar in mijn hoofd houden en kan ik dus niet meer met een frisse blik naar het boek kijken.

Daarentegen vond ik de moeilijke, emotionele tijden die Nikki en haar vriendin doorgingen erg mooi beschreven. Het is duidelijk dat deze schrijfster wel weet hoe echte tieners denken (ja, dit is weer een referentie ;) – haha) en ze maakt er een geloofwaardig verhaal van. Dus hiervoor krijgt ze van mij een pluim!

Ik heb dus gemixte gevoelens bij dit boek, maar nu ik eenmaal begonnen ben (ja, jullie kennen me ondertussen wel) moet ik het volgende boek ook weer gaan lezen. Dus op naar de volgende!

Sterren: 3/5

Everneath van Brodi Ashton is te koop bij: www.bol.com

Er is ook een review van Everbound (boek 2) van Brodi Ashton: Everbound - Brodi Ashton [NL&ENG]

ENG Version

Also posted on Goodreads: http://www.goodreads.com/review/show/554016273

Review Everneath - Brodi Ashton

Everneath is about a girl named Nikki who’s been taken to the underworld, where she’s been sucked dry of all her emotions by Cole; an Everliving. Nikki is back in the land of the living, but she only has three months left to live. Then she’ll be taken back to the underworld and her life will be over. But there’s one problem; Cole followed her back up and wants to make her his Queen, because she is the key to the throne of the underworld.

This book’s beginning was strong. Especially the prologue really sucked me in, because it immediately started at the Underworld and ending of the sucking-process (eew). Brodi Ashton’s rich fantasy yanked me into this book. Demons that covered Nikki and Cole like black blankets; it just read like butter spreads on your sandwich.

The rest of the chapters however kept getting worse by the page. In the beginning I understood why Nikki seemed so impassive. She didn’t want to do anything, she was afraid of everything (it’s quite understandable, after having all your emotions sucked out of you, who wouldn’t feel that way), but after a while it mostly became annoying. Especially when she kept on doing nothing, even though (according to the book) she was supposed to say goodbye to all her loved ones. She just didn’t.

On the plus side; this book really kept me guessing on whether she would die or not. Each time I thought she was going to live, something came up again and made me think nothing could fix it after all. Even until the final moments it still wasn’t clear what would happen to Nikki. I think the writer did a great job with this.

There are however some points that were just…meh. Like the love, for example. Apparently Nikki only managed to stay alive for a hundred years, because she kept Jack’s face (her ex) in her mind. But when she came back to the surface, I didn’t find Jack all that exciting. He was just your average jock, an average student, an average person, an average… just everything. He was so normal. That’s just plain boring. Cole, on the other hand, who was supposed to be the “evil guy” (I still doubt this however – just read the book), was much more exciting to read about. Sometimes I thought “why doesn’t Nikki just go with him? Seems more fun to me”, but that obviously wasn’t what the writer intended. The fact alone that I think that and that I don’t agree with the decisions of the lead character, suggests that this book didn’t read as smoothly as I had hoped.

The last bit that I didn’t find very interesting was the fact that this book was supposed to be some kind of newer version to the old story of Persephone (Greek goddess). I don’t know why, but I just don’t like it when people clearly state their “idea” is plainly copied and molded into a new version. I just can’t get it out of my head when I read and it prevents me from looking at the work with a fresh and open mind.

However, I did find the tough, emotional times Nikki and her best friend went through were beautifully written. It was quite clear this writer actually does know how real teens think (yes, this is another reference ;) – haha) en she created a believable story. So for this she gets a thumbs up from me!

So, all in all, I have mixed feelings about this book, but now that I’ve started reading this series (as you all know about me), I just have to read the next book as well. So, on to the sequel!

Stars: 3/5

There's also a review of Everbound (book 2) by Brodi Ashton: Everbound - Brodi Ashton [NL&ENG]

Kort verhaal - Levensverzekering

Mijn adem stokte. Daar stond hij, recht voor me. Zielsveel hield ik van hem, al die jaren dat hij bij mij was gebleven. Mijn lippen vormden moeizaam een glimlach, terwijl ik in zijn ogen staarde.
Wat was de tijd toch snel voorbij gegaan. Ik kon me nog herinneren dat ik hem voor het eerst zag bij de groentekraam. Hij zag er zo knap uit en sprak me charmant aan met zijn zware stem. Ik was als een blok voor hem gevallen. Zijn versiertrucjes werkten goed bij mij, al had ik nooit gedacht dat ik daar ooit in zou trappen. Hij was de eerste die dat voor elkaar kreeg.
Ik keek naar hem, terwijl ik me warm voelde van binnen. Kil en emotieloos keek hij me aan. Hij staarde wat wel leek tot diep in mijn ziel. Hield hij nog van me? Ik zou het nooit opgeven, dat had ik mezelf beloofd. Zelfs nu niet.
Ik kon me de dag dat we voor het eerst ruzie hadden nog goed herinneren. Dat was in mijn favoriete restaurant, waar hij me verkering had gevraagd. Ik had zulke goede herinneringen aan die plek, maar toen moest hij zo nodig flirten met de barmeid. Lag het aan mij? Werd ik te oud? Was ik niet leuk meer? Nu zag ik dat het uiteindelijk nooit mijn schuld kon zijn geweest. Dit niet.
De uitdrukking op zijn gezicht bleef eentonig en strak, alsof er niets was gebeurd. Ik wierp een blik op zijn linkerhand. Stevig hield hij een papieren bundel vast, die mijn aandacht trok. Was het allemaal daarvoor geweest? Ik voelde dat ik erom moest lachen, maar mijn mond wilde niet open. Ik kon niet eens een geluid uitbrengen. De gedachtes aan hem en alles wat we hadden meegemaakt, zwierven door mijn hoofd.
Net voordat dit alles gebeurde, had ik in de keuken gestaan. Ik was een taart aan het bakken, omdat hij had gebeld en zei dat hij me iets moest vertellen. Ik dacht dat hij promotie had gemaakt. Hij verdiende nog niet zoveel met dat baantje en hij zat al dagen erover na te denken om opslag te vragen, dus ik dacht dat het eindelijk zover was. Wat was ik stom geweest.
Het maakte nu allemaal niets meer uit. Alle herinneringen die ik aan hem had waren vals, alles was een leugen. Van binnen voelde ik dat ik het steeds kouder begon te krijgen. De warmte vloeide weg uit mijn vingers en mijn tenen. Met zijn kille blik staarde hij me nog even ernstig aan. Voelde hij dan helemaal niets? Hoe kon hij dit doen? Zo had ik hem nooit gekend. Had ik het niet moeten weten? Hoe kon ik…hij had nooit iets laten doorschemeren. Het was niet mijn schuld.
Mijn blik werd wazig, dus ik sloot mijn ogen. Mijn leven was voor me voorbij geschoten, het leek wel een film, die zich afspeelde in mijn hoofd. Langzaam voelde ik de zwaartekracht die aan mijn hoofd trok. De aarde onttrok zich aan mijn voeten en ik voelde dat ik me in het luchtledige bevond. Alles gebeurde vertraagd terwijl ik met een harde smak op de vloer terecht kwam.
Met het kleine beetje kracht dat zich nog in me bevond opende ik mijn ogen weer en zag hem boven me uit torenen. Een donkergrijs metalen voorwerp hield hij op me gericht. Toen knielde hij voor me en liet het papier zien. Wat erop stond deed me schrikken, maar het deed er nu allemaal niet meer toe. Mijn tranen vloeiden volop en ik hoopte dat hij het zou zien, want ik had van hem gehouden. Ik zag hem over me heen stappen. Terwijl hij naar de deur liep, zag ik rode vloeistof onder me uit stromen. Ik kon geen woord meer uitbrengen, ook al had ik hem nog graag willen vertellen wat hij voor mij had betekend. Zo zou hij nooit vergeten, hoe hij mij hier achterliet, de vrouw die van hem hield. Toen ik mijn ogen voor de laatste keer sloot, galmden de woorden die op het papier hadden gestaan nog één keer door mijn hoofd. “Levensverzekering”.

Meer korte verhalen lezen!

Kort Verhaal - Bericht

PING!
Mijn telefoon trilt in mijn broekzak. Ik haal hem eruit en bekijk het zojuist binnengekomen bericht.
‘O – mijn – god,’ zeg ik tegen mezelf. Het is een e-mail van de uitgeverij waar ik twee maanden geleden mijn manuscript naar heb opgestuurd. Ik open heimelijk het mailtje en lees de inhoud. Mijn hart begint sneller te bonken. Mijn ogen gaan schichtig van links naar rechts terwijl ik de tekst analyseer. Ik kan niet geloven wat hier staat.
Zo snel als ik kan ga ik naar de voordeur en ruk hem open. Ik ren de straat op en blijf midden op straat staan. ‘Mijn boek wordt uitgegeven!’ gil ik. Een aantal mensen om me heen kijken me met een frons aan, anderen glimlachen naar me, maar lopen gewoon door. Ik zie er vast als een malloot uit, maar het interesseert me niets. Mijn eeuwige wens gaat in vervulling. Ik zal straks een echte auteur zijn.
Ik ren weer naar binnen en sla de deur achter me dicht. Met mijn mobiel nog in mijn hand, sjees ik de trap op naar mijn werkkamer om daar achter de computer te kruipen. Ik ram zo hard op het toetsenbord, dat ik bijna denk dat de toetsen eruit zullen vallen, maar ze zijn het gewend. Ik typ hier elke dag.
Dit nieuws deel ik gelijk met al mijn vrienden en familie. Ik zet het op elke website en email het naar iedereen die ik ken. Daarna stuur ik de uitgeverij een email terug. Daar moet ik even op broeden, want ik heb geen idee wat ik eigenlijk wil zeggen. Het enige dat in me opkomt is: “YES!”. Maar dat is natuurlijk niet zo’n professioneel antwoord.
Terwijl ik typ, rinkelt mijn telefoon. Ik wip kort omhoog van de schrik en stoot er een pot pennen mee van de tafel.
‘Ja?’ vraag ik aarzelend, terwijl ik de pennen van de vloer af raap, me niet realiserend dat ik ben vergeten mijn naam te vertellen.
‘Is dit mevrouw Klodder?’
‘Ja, ja, dat ben ik,’ zeg ik met een gekunsteld lachje.
‘Fantastisch. Ik ben van Koender en Smits Uitgeverij. Ik heb u eindelijk aan de lijn. Ik bel al de hele ochtend.’
‘O, ja? Ik heb niets gehoord.’
‘Misschien had u het geluid uitstaan. Ik bel over uw manuscript. Ik weet dat we u net een mailtje hebben gestuurd, maar eigenlijk wil de uitgever u direct spreken. Bent u morgen beschikbaar voor een afspraak? Dan kunnen we gelijk de overeenkomst doornemen.’
‘Wat?’ Mijn stem fluctueert in toonhoogte. Ik schraap mijn keel. ‘Meent u dat?’ Ik leun achterover op mijn stoel.
‘Ja, hij was zo enthousiast over uw manuscript. Hij zegt dat het een echte kaskraker gaat worden en hij kan niet wachten om met u in zee te gaan.’
‘Wa –’ Ik verlies mijn balans en terwijl ik mijn ogen dichtknijp, val ik met de stoel keihard achterover op de vloer. ‘Au!’
Als ik mijn ogen weer open doe, lig ik nog steeds op de vloer, maar de stoel is verdwenen. Over me heen ligt een deken en mijn hoofd bonkt. Ik duw mezelf omhoog met mijn ellebogen en zie dan dat mijn benen omhoog liggen. Ik lig nog half in bed en ben er met mijn bovenlichaam uit gedonderd. Ik help mezelf overeind en gooi de deken van me af. Nou, mooie droom was dat. Te goed om waar te zijn. Waarom heb ik dat altijd?
Ik wrijf over mijn pijnlijke bult, rek me uit en gaap een keertje, voor ik mijn sloffen aantrek en mijn slaapkamer uit strompel. Ik loop naar mijn werkkamer en klik op het knopje van mijn computer. Al gapend wacht ik hij klaar is met opstarten en bekijk mijn inbox. Nul gemiste berichten. Dat dacht ik al.
Ik zet hem weer uit en loop de trap af. Schuifelend over de vloer ga ik naar de keuken en zet ik voor mezelf een flinke bak koffie. Miauw, mijn kat, praat alweer veelvuldig met me, vandaar zijn naam. Ik sjok naar de voordeur om hem naar buiten te laten en wanneer ik de deur weer dichtdoe, blijft mijn blik hangen op iets nieuws. Ik knipper een paar keer en staar ernaar met een open mond. In mijn brievenbus zit een envelop met daarop het embleem van Koender en Smits Uitgeverij. Misschien dat mijn eeuwige wens toch nog in vervulling gaat.

Review/Recensie: Insurgent/Opstand - Veronica Roth [NL&ENG]

(English one is below)

NL versie

Review Opstand - Veronica Roth

Opstand is het vervolg op Inwijding en gaat gelijk verder waar Inwijding was gebleven. En dan bedoel ik ook echt letterlijk gelijk verder. Tussen de facties waar Tris leeft, heerst oorlog en ze zal een kant moeten kiezen. Met haar afwijking zal ze verder moeten leven, ook al weet ze nog niet wat dat betekent voor haar toekomst.

Het eerste wat opvalt aan die boek, is dat de schrijfster ervoor heeft gekozen om direct verder te gaan waar het verhaal in het vorige boek stopte. Er zit niet eens een minuut tussen. Daardoor moet je als lezer wel heel goed weten waar het vorige boek over ging, wil je weten wat er gaande is. Ook besteed Veronica geen enkele seconde aan het introduceren van de personages. Nee, ze verwacht dat we die allemaal nog wel kennen uit Inwijding. Ik heb dat boek een half jaar voor Opstand al uitgelezen. Hoe kan ik dan alle namen nog hebben onthouden? Hoe weet ik wie wat heeft gedaan? Niet dus. Ik wordt geforceerd om Inwijding er nog eens bij te pakken en te zeggen: “O, ja, daar ging het ook al weer over en die persoon deed dat en dat mens was diens vader, et cetera.” Het is gewoon jammer dat Veronica niet de moeite heeft genomen om even te beschrijven wat er ook al weer gaande was. Zoiets verwacht ik ook, want je komt het in bijna alle boeken tegen. Hier dus niet.

Juist omdat de schrijfster er niet aan heeft gedacht dat ik wellicht sommige karakters ben vergeten, wordt het me extra moeilijk gemaakt me in te leven in de personages. Elk hoofdstuk komen er weer nieuwe bij en dan moet ik de oudere, uit de vorige boeken, ook nog allemaal kennen. Het is gewoon een beetje teveel van het goede. Naar mijn idee zijn er veel te veel karakters gebruikt.

Wat ik dan wel weer subliem gedaan vind in dit boek, is dat de snelheid waarmee het verhaal vordert goed is. Elk hoofdstuk brengt iets nieuws en interessants waardoor ik aan het einde van het hoofdstuk telkens het idee krijg: “OMG, MOET DOORLEZEN!” Dit gaat zo’n beetje het hele boek door. Ik vind het heel moeilijk om het aan de kant te leggen. Ik wil maar door blijven lezen. Dus wat dat betreft is Veronica er qua spanning goed in geslaagd me op het puntje van mijn stoel te houden. Of in dit geval bed, want daar lees ik mijn boeken vaak.

Ook in dit boek is de actie om te snijden. Het is in Opstand veel beter beschreven dan in Inwijding, omdat het minder kinderachtig wordt beschreven en ook wat minder uit de lucht komt vallen. Ik voel de angst van Tris ook echt. De beschrijvingen van de emoties zijn zo goed dat ik echt denk: “Komt het nog wel goed? Hoe gaat ze dit ooit goed maken?” Uiteindelijk komt het wel weer goed, daar niet van, maar als ik me als lezer afvraag hoe dit in hemelsnaam ooit weer in orde komt, dan heb je het als schrijfster goed gedaan.

Het laatste dat ik nog wil zeggen, is dat Veronica in dit boek eindelijk ook dieper ingaat op de verschillende facties, hun achtergronden en hun manier van leven. Daardoor krijg ik als lezer een veel beter beeld van de wereld die zij heeft geschapen. Ik vind dat ze hier goed in geslaagd is, hoewel ik denk dat er nog het één en ander niet verteld werd omwille van het derde boek. Dat geeft ook niet, want ik wil ook niet alles gelijk weten. Natuurlijk moet er wat over blijven voor boek drie.

Al met al vond ik het een erg geslaagd boek. Het zit vol spanning en houdt me echt vast. Ik wil niet stoppen met lezen en dat is een goed teken. Er zitten wel wat minpuntjes aan, maar die kunnen over het hoofd gezien worden (mits je Inwijding in je boekenkast hebt, anders wordt het lastig). Het is in ieder geval duidelijk te zien dat Veronica heeft bijgeleerd en dat is altijd mooi om te zien bij auteurs. Ik kan eerlijk zeggen dat iedereen dit boek moet lezen, je zult er geen spijt van krijgen!

Sterren: 4/5

Opstand van Veronica Roth is te koop bij: www.bol.com

Er is ook een review van Inwijding (boek 1) van Veronica Roth: Divergent/Inwijding - Veronica Roth [NL&ENG]

 

ENG Version

Also posted on Goodreads: http://www.goodreads.com/review/show/477021408

Review Insurgent - Veronica Roth 

Insurgent is the sequal to Divergent and continues where the latter left off. And with that I literally mean continues on. The factions that exist in Tris’ world are at war with each other and she’ll have to pick a side. Her condition makes her be at risk, but she has to continue living, even though she doesn’t know what it’ll mean for her future.

The first thing that’s really noticeable when reading this book, is that the writer chose to write on continuously. This means not a moment in between her first book and the second book has passed. This forces the reader to be knowledgeable about the situation and to keep the previous book in mind. Veronica does not waste a single second on introducing all the characters. No, she expects us to remember all of them from Divergent. I read that book about half a year ago. How could I possibly have remembered all their names? How would I know who’s done what? I don’t. I’m forced to take Divergent off the shelves and take another look at it only to go like: “Hmm, yeah, I remember, that’s what this person did and this person is that persons father, etcetera.” It’s just a shame Veronica didn’t make an effort to help us remember what was going on by writing a small piece about it. I would expect as much at least, because you’d find it in almost any book. Not in this one, though.

So because the writer didn’t think about the fact that a reader might have forgotten about her characters, she makes it extra hard for me to sympathize with them. Each chapter more and more brand new characters are introduced and then I also have to remember all the characters from the previous book. It’s just too much. In my opinion, she definitely created too many characters.

However, what I do find brilliantly done is the speed in which the story is told. Each chapter brings something new and exciting which, at the end of a chapter, makes me go something like this: “OMG, I HAVE TO CONTINUE READING!” This pretty much goes on the entire book. I found it very hard to put it aside and go to sleep. I just had to keep reading. So in that department, Veronica successfully put me on the edge of my seat with all the tension going on in Insurgent. Or rather, bed, because that’s where I read my books most of the time.

The action in this book is mind-blowing good. It’s written much better in Insurgent than it was in Divergent, because it’s less childish and also less out-of-nowhere-like. I can really feel Tris’ anxieties and fears. The emotions are so well written that I keep thinking: “Is it going to be OK? How is she ever going to make this alright?” Eventually it does work out fine, but if I, as a reader, wonder whether things will be alright again, you did an amazing job as a writer.

The last thing I want to say, is that Veronica finally lets us readers dig deeper into the world of the factions and lets us explore all their backgrounds and cultures. Doing so gives me a better overview of the world she created. I think she succeeded well in this, even though some things are left unsaid, but I guess that’s for the third book. It’s OK, I don’t need to know everything just yet. There’s got to be something left for Veronica to write in book three.

All in all I think this was a wonderfully written book. It’s full of excitement and really grabs my attention. I couldn’t stop reading and that’s a good sign. There’s some hiccups in the story here and there, but we can look through that (if you have Divergent in your bookcase, because else it’s going to be tough). It’s clear Veronica learned from her experience with Divergent and put it to good use in Insurgent, which is always a welcome thing with authors. I can honestly say, go read this book, you won’t regret it!

Stars: 4/5

There's also a review of Divergent (book 1) by Veronica Roth: Divergent/Inwijding - Veronica Roth [NL&ENG] 

Kort Verhaal - Ongewenste intimiteit

De baby blijft huilen. Hilde haalt Rick uit zijn wiegje en zet hem in de kinderstoel.
‘Stil maar,’ zegt ze, terwijl ze zijn slabbetje omdoet. Ze loopt naar de magnetron en haalt het potje warme babyvoeding eruit. Even proeft ze of het de juiste temperatuur heeft, daarna pakt ze een lepel en loopt terug naar Rick.
‘Mama, ik verveel me,’ zegt Wendy die zit te wiebelen in haar stoel.
Hilde zucht en zet het potje op tafel, terwijl de baby weer begint te jammeren. Ze loopt naar de kast, haalt er een rode én een groene stift uit en een A4tje.
‘Hier, ga maar tekenen,’ zegt Hilde. ‘Mama is nu even druk.’
Wendy haalt haar schouders op en loopt naar de koffietafel.
Het is voor Hilde niet gemakkelijk. Sinds ze pleegouder van baby Rick is geworden, heeft ze geen tijd meer voor zichzelf. De klusjes blijven liggen, haar biologische dochter Wendy krijgt niet genoeg aandacht en Rick moet altijd worden verzorgd. Haar man Tom is nog op zijn werk en kan haar onmogelijk helpen.
Hilde pakt het potje babyvoedsel en voert de baby hap voor hap. Alles komt onder te zitten. Gelukkig is Wendy nu bezig, dus heeft Hilde wel even tijd om het op te ruimen. Nadat ze Rick in de babybox heeft gezet, veegt ze met een doekje langs de tafel. Haar rug doet nu al pijn, maar er is nog veel te doen. Tijd om te dweilen.
Ze pakt de mop, vult een bak met water en gooit er schoonmaakmiddel bij. Eerst Wendy’s kamer maar, want die heeft Hilde vanmorgen nog opgeruimd. Als ze eenmaal begonnen is, staat Wendy plotseling achter haar.
‘Mama, kijk eens! Mooi, hè?’ Ze laat de tekening aan Hilde zien.
‘Ja, mooi hoor. Hang maar aan de koelkast,’ zegt Hilde. Na nog geen tien seconden is Wendy alweer terug.
‘Mama, maar wat moet ik nu doen?’
‘Zoek maar wat om te spelen,’ antwoordt Hilde. Ze heeft het eigenlijk veel te druk om Wendy te vermaken en alles kost zo ongelooflijk veel tijd.
Wendy wil naar voren lopen, haar kamer in, maar Hilde houdt haar tegen. ‘Nee, dat kan niet. Mama is nu aan het dweilen. Er mag niet in je kamer worden gelopen.’
Wendy kijkt sip.
‘Nou, ga maar naar mijn kamer dan. Ga daar maar even spelen.’ Hilde ziet Wendy’s gezichtje gelijk opfleuren. Misschien dat het haar even bezig houdt. Hilde dweilt ondertussen Wendy’s kamer.
‘Schat, ik ben thuis!’ roept een stem. Het is Tom. Eindelijk is hij thuis. Gelukkig nog op tijd ook, want zo meteen komt de maatschappelijk werkster om te kijken hoe het met Rick gaat.
‘Fijn,’ roept Hilde. Op dat moment wordt er aangebeld.‘O, schat, wil jij even open doen?’ Hilde probeert zo snel mogelijk alle rommel van het dweilen op te ruimen. Het moet er zo schoon mogelijk uit zien.
‘Goedemiddag.’ Hoort Hilde iemand zeggen. Ze fatsoeneert haar haren en trekt haar kleding recht. Dan loopt ze naar de woonkamer.
‘Hallo,’ zegt Hilde en ze stelt zich voor. ‘Gaat u zitten.’
‘Wilt u een bakje koffie?’ vraagt Tom ondertussen.
‘Nee, dank u,’ zegt de medewerkster. Hilde komt tegenover haar op de bank zitten, terwijl Tom wat koffie voor zichzelf maakt.
‘En, hoe gaat het met de baby?’ vraagt de vrouw.
‘Ja, goed. Niets bijzonders,’ zegt Hilde met een gekunsteld lachje. De vrouw stelt hen meerdere vragen over het huishouden en de baby. Telkens als Hilde of Tom antwoord geven, knikt de vrouw alleen maar en maakt geluidjes die voor Hilde niet goed noch slecht klinken. Ondertussen schrijft de vrouw van alles op haar formulier.
‘En hoe gaat het met Wendy? Kan ze goed overweg met de veranderingen?’ vraagt ze.
Hilde was helemaal vergeten dat Wendy in hun slaapkamer aan het spelen was.
Opeens wordt het gezicht van de vrouw bleek en worden haar pupillen groot. Ze laat een pen uit haar hand vallen. De koffie die Tom aan het drinken was, giet hij, in plaats van in zijn mond, plompverloren over zijn shirt van schrik.
Wendy is net de kamer uitgelopen en vraagt: ‘Mama, wat is dit? Het lag onder je bed.’
In haar handen houdt ze met rode veertjes en zachte stof bekleedde handboeien.

Nog meer leuke verhalen lezen? Kijk dan hier: Lijst met berichten

Kort Verhaal - Heb je even tijd?

Vandaag ga ik weg. Met een bescheiden tas wandel ik over de grauwe stenen. Mijn hoge hakschoenen met rode zooltjes trekken blikken van andere reizigers en ik voel me erdoor gevleid. In mijn bloemetjes jurk die wappert in de wind kijk ik naar de borden boven het perron. “Paris – 15.10” staat erop. In het hier en het nu besluit ik die trein te nemen. Gewoon zomaar, omdat het kan.

Voor mij staat een man in de rij bij het kaartjes apparaat. Als hij klaar is, loopt hij weg en zie ik dat hij iets laat vallen. Vlug raap ik het op en zoek om me heen naar de vreemdeling die ervandoor is gegaan. In mijn handen hou ik een ouderwets zakhorloge van goud; kostbaar lijkt me. Roepen kan wel, maar de man kan me nu onmogelijk nog horen.

Nu ben ik aan de beurt en de mensen achter mij worden ongeduldig. Even kijk ik de man na om te zien of hij in dezelfde trein stapt en het is waar. Ik koop snel een kaartje en houd ondertussen mijn strohoed goed vast waar de wind onder door blaast. In de zon is het warm buiten, maar in de schaduw is het koel, een heerlijke combinatie. Ik kom de zon tegemoet die me laat stralen, net als zij. Daarna stap ik in de trein en zeg in mijn hoofd vaarwel tegen dit vale leven en verwelkom de vreugde.

Om me heen zoeken de mensen een plekje of ruimen ze hun bagage op. Verstrooid zoek ik een zitje waar ik alleen kan zijn, dicht bij het raam. Het is veel te druk in de trein om nu op zoek te gaan naar de man die zijn waardevolle erfstuk verloor. Ik besluit te wachten tot het voertuig in beweging is gekomen en alle mensen zitten.

Vrijheidsroes. Zo noem ik het maar. Het is nog geen dag geleden dat ik mijn baan opzegde in de bar waar ik vijftien jaar heb gewerkt. Mijn norse baas lachte me in mijn gezicht uit toen ik zei dat ik meer van de wereld wilde zien dan zijn pietluttige stekje. Hij bulderde wat verwensingen, omdat ik gek was om te stoppen en omdat ik nooit meer aan de bak zou komen. Niemand zou mij willen hebben.

In mijn postvak vond ik gisteravond een vacature met een embleem erop dat leek op een meeuw. Ik ben gevraagd om die plek te vervullen.

In een trans kijk ik naar buiten. Ik zie de weerkaatsing van de zon in de bladeren van de bomen, de vrolijk makende kleurrijke bloemen in het veld en de open blauwe lucht. Niets is beter dan dit. Het raampje boven me doe ik open en snuif de parfumachtige bloemenlucht en versgemaaide grasluchten op. Zomer. Het maakt me altijd euforisch.

Eergisteren werd ik overrompeld. Een oud klasgenoot van mij kwam een koffie drinken in de bar waar ik werkt, net op het tijdstip dat ik aan het bedienen was. We kletsten over de vergane jaren, ons heden en onze toekomst. Hij had een huwelijk achter de rug, was nu alleen en begon over een maand voor zichzelf. Hij zei dat hij ging verhuizen een nieuw leven wilde opbouwen. We schaterden en maakten lol, net als vroeger. Die goede oude tijd, waarin niets er toe deed en alles leuk was.

Hij was degene die mij hiertoe aanzette. Weg gaan, heerlijk in je eentje. Ik verklaarde mezelf voor gek die avond, dat ik zoveel heb gepraat met iemand die ik twintig jaar niet had gezien. Net voor hij wegging schoof hij een briefje in mijn zak waar op stond “we hebben de tijd”. Hij was mijn oude liefde uit mijn tienerjaren.

De tijd lijkt voorbij te glijden als boter op een warm mes, maar het maakt niets uit. Ik hoef niets. Niemand wil wat van me. Dat is fijn. Uit mijn zak haal ik het zakhorloge. In het goud op de voorkant staat een naam gegraveerd: “J.P.”.

Dan zie ik de man langs me lopen. Ik herken zijn pak uit duizenden en voel dat mijn hart harder gaat kloppen. Dit uurwerk is van hem. Ik moet het teruggeven. Zonder erbij na te denken sta ik op, me nog net bedenkend dat ik mijn tas niet moet laten liggen. Ik loop vlug terug, pak het op en ren achter de man aan die bijna uit mijn zicht verdwijnt. ‘Meneer!’ roep ik, maar hij draait niet om. Het lijkt wel alsof hij me opzettelijk negeert. Misschien is dat ook wel zo.

We gaan een paar coupés langs tot hij helemaal achteraan in de trein er eentje binnenloopt. Dit is mijn kans. Ik glip naar binnen en zie hem zitten met een boek voor zijn gezicht.

‘U liet dit vallen, meneer,’ zeg ik, maar hij reageert niet.

Ik kijk naar het horloge en zie dat er iets uitsteekt. Nieuwsgierig maak ik het open, hopend dat hij het niet hoort, want misschien mag ik het wel niet zien. Tik, tik, tik. Het klokje werkt nog prima. Aan de binnenkant van het klokje zie ik wat staan: “We hebben nog steeds de tijd.”

Uit mijn schrik laat ik het uurwerk uit mijn handen vallen en op datzelfde moment doet de man het boek omlaag.

Het is de man uit het café: James Parlow.

Op zijn gezicht staat een liefdevolle glimlach. Mijn uitdrukking verandert echter naar totaal ongeloof. Begrijpbare zinnen komen niet uit mijn mond, want ik stamel. Op zijn jas zie ik een bekend embleem zitten met daarin een meeuw gedrukt.

‘Hallo Amelie.’ Uit zijn jas haalt hij één bloeiende rode roos.

‘Dus jij was het! Die vacature… al die tijd al… kwam je daarom naar mij?’

‘Verkeerd, dat was mijn leven. Ik begin opnieuw. Een nieuw huis, een nieuwe stad, mijn eigen bedrijf… en ik hoopte ook met jou.’ James steekt de roos in mijn richting.

Dit kan niet waar zijn. Is hij na al die tijd nog steeds smoor op mij? Na twintig jaar, denkt hij nog steeds aan mij?

Het is zo ongeloofwaardig dat ik ervan flauwval.

Als ik wakker word, lig ik in mijn bed, thuis. Die krakkemikkige woning in een oude sloppenbuurt, zoals mijn baas het zou noemen. Ik gooi de deken weemoedig van me af en sta op. In de spiegel kijkend besef ik me pas dat het allemaal een droom was geweest. Bedroefd ga ik naar mijn werk, want die had ik alleen in mijn dromen vaarwel gezegd. Zoals gewoonlijk schreeuwt mijn baas wat woorden naar me in het Spaans waarna hij op een kruk een sigaret gaat roken en verwacht dat ik zijn werk overneem.

Dan zie ik de James binnen lopen. Was dat ook allemaal een droom geweest? Zenuwachtig bijt ik op mijn lip.

‘Eén koffie graag,’ zegt hij terwijl hij de krant leest en niet eens naar me kijkt. Mijn hart bonst, maar hij geeft geen kik. Het was dus allemaal bedrog geweest. Hersenspinsels en romantische dromen in de nacht. Alles; de vacature, het gesprek met hem, de reis in de trein.

Hij zegt niets. Er kan niet eens een “hallo” van af. Misschien kent hij me echt niet meer. Ik geef hem zijn koffie in een kartonnen beker aan en hij loopt weg. Het belletje rinkelt als de deur dichtvalt en ik hem letterlijk uit mijn leven zie weglopen.

Nee, dit zal mij niet nog eens gebeuren.

Ik gooi de afdroogdoek die ik in mijn handen heb op de balie waardoor mijn baas weer begint te mopperen. Achter me hoor ik hem blèren, maar ik luister niet naar hem, want ik ren de deur uit. Voor me zie ik een taxi op straat staan. Ik ren ernaartoe en stap tegelijk met James in de auto, hij aan de ene kant, ik aan de andere kant.

We kijken elkaar aan en voor het eerst zie ik de herkenning van mijn gezicht in zijn ogen verschijnen.

‘Heb je nog even tijd?’ vraag ik aan hem met een lach. De taxi begint te rijden, richting het vliegveld zegt de chauffeur, want daar wilde James naartoe. Daarna zoen ik James vol op de mond. Hij zoent me terug.

Meer verhalen lezen? Koop de bundel waar mijn verhaal "Heb je even tijd?" ook in staat bij bol.com: Zomertijd deel 2 nummer 1